پاك ، و از تندخويى ، بدرفتارى ، زشتخويى ، حسد ، بخل ، پستى نسب ، عدم طهارت مولد ، زن بودن ، مخنّث بودن ، كورى ، فلج و امثال اينها دور و منزّه بوده ، و از گناهان كوچك و بزرگ معصوم باشد . پاكى پيامبران از اين معايب و نقايص براى اين است كه طبايع از آنها رميده نشود ، و مردم با ميل و رغبت از آنان اطاعت كنند ، و چگونه ممكن است پيامبر مرتكب گناه شود ، در حالى كه ريشهء گناهان منحصرا در چهار چيز است ، كه عبارتند از حرص ، حسد ، خشم و شهوت ، و براى پيامبر روا نيست بر دنيا حريص باشد ، چه دنيا زير نگين اوست ، و او خزانهدار مسلمان است ، و با اين حال به چه چيزى حرص ورزد . و نيز روا نيست پيامبر حسود باشد ، زيرا انسان به كسى حسد مىورزد كه برتر از او باشد ، و كسى برتر از پيامبر نيست و روا نيست براى چيزى از امور دنيا خشمگين شود ، مگر اين كه خشم او به خاطر رضاى خدا در اجراى حدود الهى و امثال آن باشد ، همچنين نبايد از شهوات پيروى كند ، و دنيا را بر آخرت ترجيح دهد ، زيرا خداوند آخرت را محبوب او ساخته همچنان كه دنيا را محبوب ما كرده است . او به آخرت به همان گونه مىنگرد كه ما به دنيا مىنگريم ، آيا هيچ ديدهاى كسى رخسار زيبا را به خاطر چهرهء زشت رها ، و خوراك پاكيزه را براى استفاده از طعامى تلخ و ناگوار ترك كند ، و از جامهء نرم به خاطر جامهء زبر و خشن چشم پوشد ، و از نعمت هميشگى و جاويد آخرت به خاطر متاع گذرا و ناپايدار دنيا دست كشد ؛ هشام بن حكم از اصحاب ما در اثبات عصمت ائمّه ( ع ) همين سخنان را بيان كرده است « 4 » .
يكى از دانشمندان گفته است : « خداشناس شجاع است و چرا شجاع نباشد ، در حالى كه او از مرگ پرهيز نمىكند ؟ و بخشنده است ، و چگونه بخشنده نباشد ، در صورتى كه او از محبّت باطل بر كنار است ، و نيز با گذشت است و چرا باگذشت نباشد ، و حال آن كه او بزرگتر از اين است كه لغزش بشرى او را
هامش
( 4 ) عيون ، علل ، معانى ، و امالى ، صدوق ؛ بحار ، ج 7 ، ص 228 ، ( چاپ كمپانى ) .