از راه حقّ بيرون برد ، او كينهها را از ياد مىبرد ، و چگونه چنين نباشد ، در حالى كه پيوسته به ذكر حقّ مشغول است . » بارى همان گونه كه در روايات اهل بيت ( ع ) مكرّر ذكر شده ، همهء آنچه در قرآن و حديث آمده كه حاكى از نسبت گناه به پيامبران و اوصياى آنها ( ع ) است بايد تأويل شود ، چه آنها به هنگامى كه مستغرق در طاعت خداوند بودهاند هر گاه احيانا بيش از حدّ ضرورت به بعضى از امور مباح پرداختهاند اين امر دربارهء آنها گناه شمرده شده است . و بايد نسبت به آنها كه درود خداوند بر همهء آنها باد به همين گونه معتقد بود .
در مصباح الشّريعة « 5 » از امام صادق ( ع ) نقل شده كه فرموده است :
« خداوند خزاين لطف و كرم و رحمت خود را در اختيار پيامبرانش قرار داده ، و آنان را از علوم نهفتهء خود دانش آموخته . و از ميان همهء آفريدگان ، آنها را براى خود برگزيده است از اين رو ، اخلاق و احوال هيچ كس از آفريدگان شبيه اخلاق و احوال آنها نيست ، زيرا آنان را وسيله و واسطهء ميان خود و خلق خويش معيّن كرده ، و محبّت و طاعت آنها را سبب رضا ، و مخالفت و انكار آنان را موجب خشم خود قرار داده ، و به هر قومى دستور داده كه از كيش پيامبر خود پيروى كنند ، سپس از اين كه طاعت احدى را جز به سبب اطاعت و توقير و محبّت آنان ، و شناخت حرمت و منزلت آنها نزد خود بپذيرد خوددارى كرده است بنابر اين همهء پيامبران را بزرگ بشمار ، و آنها را در حدّ كسى غير از خودشان برابر مساز ، و با فكر و انديشهء خويش در حالات و مقامات و اخلاق آنها سخن مگوى مگر با بيانى كه از سوى خداوند و اجماع اهل بينش استحكام يافته و به دلائلى كه فضائل و درجات آنها را ثابت كند مستند باشد ، و كجا مىتوان به حقيقت پايگاه بلند آنها نزد خداوند رسيد و آن را شناخت . اگر گفتار و احوال آنها را با غير آنها مقايسه كنى بىترديد با آنها بدرفتارى كرده و عدم معرفت خود را نسبت به
هامش
( 5 ) باب 68 ، ص 45 .