وَ لَوْ جَعَلْناهُ مَلَكاً لَجَعَلْناهُ رَجُلًا وَ لَلَبَسْنا عَلَيْهِمْ ما يَلْبِسُونَ
« 1 » . اين پيامبران ناگزير بايد نشانههايى از سوى خداوند سبحان به همراه داشته باشند كه دلالت كند بر اين كه آيين آنها از جانب پروردگار دانا و توانا و آمرزنده و انتقام گيرنده است ، تا مردم در برابر آنها فروتنى كنند ، و كسانى كه در مقابل آنها ايستادگى و مقاومت ورزند با مشاهده اين نشانهها به پيشوايى و رهبرى آنها تن دردهند ، و اين نشانهها همان معجزات است و بىترديد چنان كه مقتضاى عنايات الهى براى حفظ نظام جهان نازل كردن باران است ، و رحمت پروردگار نيز از اين كه براى بر طرف كردن نياز خلق پياپى از آسمان باران فرو فرستد عاجز نيست . به همين گونه نظام عالم نيازمند كسى است كه موجبات صلاح دنيا و آخرت مردم را به آنان بشناساند ، آرى كسى كه اعضاى حواس را بىسرپرست نگذاشته ، و براى آنها رئيس و فرماندهى قرار داده تا به وسيلهء آن صحيح تأييد ، و مشكوك يقينى و قطعى گردد ، و اين همان روح است ؛ چگونه ممكن است همهء خلايق را در حيرت و شكّ و گمراهى رها كند ، و براى آنها راهنمايى قرار ندهد ، كه آنان را از شكّ و سرگردانى بيرون آورد .
خداوند فرموده است :
لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ
« 2 » ، و نيز :
هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَ يُزَكِّيهِمْ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ إِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفِي ضَلالٍ مُبِينٍ .
« 3 » .
فصل : وجوب عصمت پيامبران
( 1 ) واجب است پيامبر از هر چيزى كه موجب آلودگى و عيب و نقص اوست
هامش
( 1 ) انعام / 9 : و اگر او را فرشته قرار مىداديم حتما او را به صورت انسانى درمىآورديم باز ( به پندار آنان ) كار را بر آنها مشتبه مىساختيم ، همان گونه كه آنها كار را بر ديگران مشتبه مىسازند .
( 2 ) حديد / 25 : ما رسولان خود را با دلائل روشن فرستاديم ، و با آنها كتاب و ميزان نازل كرديم ، تا مردم عدالت را برپا كنند .
( 3 ) جمعه / 3 : او كسى است كه در ميان جمعيّت درس نخوانده رسولى از خودشان برانگيخت تا آياتش را بر آنها بخواند و آنها را پاكيزه كند ، و كتاب و حكمت بياموزد هر چند پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند .