علم چنانچه سعادت را به دست نياورد ، در آخرت از سلامت بىنصيب خواهد ماند .
مىگويم : از طريق خاصّه ( شيعه ) در اين باره كلينى در كافى « 10 » به اسناد خود از سليم بن قيس هلالى روايت كرده ، كه گفته است : شنيدم امير مؤمنان ( ع ) از پيامبر خدا ( ص ) نقل مىكرد كه ضمن سخنانى فرموده است : « عالمان دو گونهاند ، يكى دانشمندى است كه به دانش خود عمل مىكند ، و او رستگار است ، و ديگر عالمى است كه تارك علم خويش است ، و اين دستخوش هلاكت است . همانا دوزخيان از بوى عالمى كه به علم خود عمل نمىكند رنج مىبرند ، در ميان اهل آتش پشيمانى و افسوس كسى از همه سختتر و بيشتر است كه او بندهاى را به سوى خدا دعوت كرده ، و وى دعوتش را پذيرفته ، و به اطاعت خدا پرداخته ، و خداوند او را وارد بهشت كرده است ، ليكن دعوت كننده را به سبب عمل نكردن به علم خود ، و پيروى از هواى نفس ، و داشتن آرزوهاى زياد وارد دوزخ ساخته است . آرى پيروى خواهشهاى نفس انسان را از راه حق باز مىدارد و داشتن آرزوهاى زياد آخرت را از ياد مىبرد . » و نيز كلينى به سند خود از سليم بن قيس روايت كرده كه گفته است از امير مؤمنان ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : « پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : دو حريصند كه سير نمىشوند يكى طالب علم ، و ديگرى طالب دنيا ؛ هر كس از دنيا به آنچه خداوند برايش حلال كرده بسنده كند سالم مىماند ، و كسى كه آن را از غير راه حلال به دست آورد هلاك مىشود ، مگر اين كه توبه كند ، و از آن راه برگردد .
هر كس علم را از اهلش به دست آورد ، و به آن عمل كند ، رستگار مىشود ، و آن كه علم را به خاطر دنيا خواسته است بهرهاش همان خواهد بود . » « 11 » و نيز به سند خود از محمّد بن خالد مرفوعا روايت كرده كه گفته است :
هامش
( 10 ) كافى ، ج 1 ، ص 44 ، به شمارهء 1 .
( 11 ) كافى ، ج 1 ، ص 46 ، به شمارهء 1 .