از آنجا كه تنها كليله و دمنهء منظوم رودكى را مىشناسيم كه در حدود اين زمان يا پيشتر از آن سروده شده باشد ، اين بيت شعر و هفت بيت ديگر در بحر رمل ( - فاعلاتن ) كه در اين تصحيح آمده از كليله و دمنهء منظوم رودكى است :
هيچ گنجى نيست از فرهنگ به * تا توانى رو هوا زى گنج نه ( ص 23 )
هيچ شادى نيست اندر اين جهان * برتر از ديدار روى دوستان
و ايچ تلخى نيست بر دل تلختر * از فراق دوستان پرهنر ( ص 51 )
تا جهان بود از سر آدم فراز * كس نبود از راه دانش بىنياز
مردمان بخرد اندر هر زمان * راه دانش را به هرگونه زبان
گرد كردند و گرامى داشتند * تا به سنگ اندر همى بنگاشتند
دانش اندر دل چراغ روشن است * وز همه بد ، بر تن تو جوشن است
( ص 14 )
در اين تصحيح پنج مرتبه به نام ابو شكور تصريح شده است و بلافاصله بيت يا بيتهايى در بحر متقارب ( - فعولن ) به وى منسوب گرديده ؛ البته پنج بيت ديگر در اين بحر وجود دارد كه از شاهنامهء فردوسى نقل شده ( ص 60 ، 80 ، 89 ) و دو بيت ديگر كه به عنصرى نسبت داده شده . ( ص 92 ) بنابراين 187 بيت باقى خواهد ماند كه از ابو شكور بلخى و به احتمال زياد از آفريننامهء اوست . هفت بيت عربى نيز نقل گرديده كه چهار بيت آن به « امير المؤمنين على كرّم اللّه وجهه » منسوب شده است . ( ص 104 ، 105 ، 128 ) شعر معروف « زمانه پندى آزادوار داد مرا . . . » كه در لباب الالباب عوفى از رودكى دانسته شده و به نام وى معروف گرديده ، در اين كتاب به اسحاق جويبارى نسبت داده شده .
( ص 45 ) سه رباعى نيز وجود دارد ( ص 40 ، 41 ) كه يكى از آنها در نزهة المجالس جمال خليل شروانى به نام « سيد مرتضى » ضبط گرديده است . يك بيت از حديقهء سنايى ( ص 29 ) و بيتى ديگر كه مطلع يكى از غزليات سنايى است ، روايت شده ( ص 48 ) همچنين شعر « از مرگ حذر كردن دو روز روانيست . . . » ( ص 40 ) كه در تذكرهها به بندار رازى منسوب است ، بدون ذكر نامى از وى در اين تصحيح وجود دارد . چهار بيت نيز به