باب پانزدهم در دنيا و حرص دنيا « 1 » و آز « 2 »
[ به ضرورت معلوم شده است كه عمر عزيز اگر ] « 3 » چه دراز كشد آخر به نهايت انجامد و زندگانى [ اگرچه ] « 4 » پايدار بود ، عاقبت به فنا ادا كند و حاصل كثرت اموال و زخارف دنيا جز ندامت و پشيمانى « 5 » نبود و همّتى كه بكلّى مصروف اين جهان گشته باشد ، نتيجهء آن جز همّ و حزن « 6 » نباشد . و ازينجاست كه « 7 » رسول ، صلّى اللّه عليه ، « 8 » فرموده است : « 9 » الرّغبة فى الدّنيا تكثر الهمّ و الحزن 144 . يعنى رغبت كردن در دنيا ، غم و اندوه بسيار گرداند ، چه از حطام مموّه دنيا آن توان با خود بردن كه درين جهان آورده باشد .
شعر
برهنه بُدى كامدى در جهان * نَبُد با تو چيز آشكار « 10 » و نهان
چنان كامدى همچنان « 11 » بگذرى * خور و پوشش « 12 » افزون ترا بر سرى
خردمند گويد كه هست اين جهان * يكى پول « 13 » بر راه و ما همرهان
هامش
( 1 ) . ق ( دنيا ) ندارد .
( 2 ) . ب ( دنيا و آز ) ندارد .
( 3 ) . از ب افزوده شد ، ق ( كه ) ندارد ، اگرچه عمر عزيز .
( 4 ) . از ب و ق و ن افزوده شد .
( 5 ) . ب ( و پشيمانى ) ندارد .
( 6 ) . ق : اكثار هم و خوف .
( 7 ) . ق ( ازينجاست كه ) ندارد .
( 8 ) . ب و ق : عليه السلام .
( 9 ) . ب + كه .
( 10 ) . ب : آشكارا .
( 11 ) . ب : آنجان .
( 12 ) . ب : پوش .
( 13 ) . ب : جسر ، ق : بوده .