باب نهم در پادشاهى « 1 »
بر عالميان پوشيده نيست كه پادشاهى اصلى عظيم است و ولايت داشتن ، كارى بزرگ و خلافت خداى تعالى است اندر زمين ، « 2 » چون مخالف « 3 » فرمان ايزدى و مناقض نصّ نبوى نباشد و در پادشاهى نصفت و معدلت ورزد و اگر ممالك پادشاهى از رأفت و شفقت خالى ماند ، خلافت ابليس ، لعنه اللّه ، بود « 4 » و چون بارى ، عزّ شأنه ، « 5 » بنده را به تشريف امر امارت مخصوص گرداند و به مكانت پادشاهى در اماكن اوامر و نواهى متمكّن كند و درجهء او تالى رتبت نبوّت نهد و در رشتهء تعظيم
أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ
« 6 » كشد و فرمان وى را بر نفوس و اموال ايشان نافذ گرداند ؛ هر آينه بر آن بنده واجب و لازم باشد در بندگى خداى تعالى « 7 » و در اشاعت عدل و انصاف و افاضت برّ و احسان سعى نمودن و در اعلاى اعلام دين و اعلان منار يقين كوشيدن و امور ايالت را بر مناطى كه احكام رسالت به وى منوط باشد ، ثابت داشتن و يقين داند كه هرجورى كه در ممالك وى در جوار يكى از بندگان برود ، روز قيامت معاتبهء آن تبعه با وى رود و مطالبهء آن ظلم از وى كنند . و چون به رعايت ولايت مشغول شود و در مصالح دين و ملّت كوشد و راستى و داد كند ، ثواب عدل يكروزهء او در مقابل طاعت جملهء رعيّت
هامش
( 1 ) . ب + كردن .
( 2 ) . اساس + و ، ب و ن ( و ) ندارند .
( 3 ) . ب : از مخالفان .
( 4 ) . ب : خلافت ابليس بود لعنه الله + و مخالفت حق سبحانه و عظم شأنه .
( 5 ) . ب : تعالى .
( 6 ) . از ب افزوده شد .
( 7 ) . ب : عزّ شأنه .