چو خسرو كند « 1 » جنگ را آرزوى * نماند به گيتى بدانديش اوى
چو جويد همه ناز « 2 » و شادى و كام * نيابد به ميدان درون هيچ نام « 3 »
تو نيز از جهانداور دادگر * نترسى كه بندى به رزمم كمر
ز شنگان همانا ندارى « 4 » به ياد * كه بودى بر آن « 5 » مرز بىارز شاد
نبودت ز توران « 6 » به دل هيچ درد * برآورده زينسان به خورشيد گرد
كنون رزم جويى ز پور پشنگ * به ميدان بيازيده « 7 » چون شير چنگ
چه « 8 » داند كسى راز گردان « 9 » سپهر * چه گويم ز تابيدن ماه و مهر
بباشد « 10 » همه « 11 » بودنى بىگمان * به نيك و به بد هم سرآيد زمان
چو بشنيد برزوى سهراب اين * به ابرو درآورد از خشم چين
به دو گفت كاى خسرو بد « 12 » منش * كه از چرخ يا بى همى سرزنش
برانديش از پادشاهى « 13 » خويش * به ايران چه كردى خود از كموبيش
بهانه چه جويى به ميدان جنگ * چو روبه گريزان ز « 14 » پيش پلنگ
نهاى از سياوخش كاوس به * كه چون او نباشد سرافراز مه
به فركيان و به « 15 » مردى و جنگ * بسى بود بهتر ز پور پشنگ
سياوش به دست گرو « 16 » كشته شد * جهانى به خون وى آغشته شد
ز گرسيوز شوم من بهترم * گروى زره را به كس نشمرم
گرفتم كه هستى سياوخش رد * دمور « 17 » و گرويم من اى شوخ بد « 18 »
هامش
( 1 ) . ك : كنند .
( 2 ) . ك : نام .
( 3 ) . ك : كام .
( 4 ) . ن : ندارى همانا .
( 5 ) . ن : در آن ؛ س : بدان .
( 6 ) . ن ، س : ايران ؛ پ : به توران .
( 7 ) . ن ، س : بيازيد .
( 8 ) . ك : كه .
( 9 ) . ك : گردون .
( 10 ) . ن : نباشد .
( 11 ) . ن ، س : همى .
( 12 ) . ن : پر .
( 13 ) . ن : باد سازى ( - باد سارى ) .
( 14 ) . س : به .
( 15 ) . ن ، س : كيانى و .
( 16 ) . ن ، س : گراو .
( 17 ) . ك : دو مور .
( 18 ) . ن ، پ : مرد ؛ متن : ك ، س .