همه شهر ديدش پر از تاب و توش « 1 » * ز مستان به گردون رسيده خروش « 2 »
بپرسيد رويين كه اين بزم « 3 » چيست * به ايوان ما در فزونى ز كيست
يكى گفت كافراسياب دلير « 4 » * بيامد بدين شهر پيران چو شير « 5 »
بزرگان توران دو بهره سوار * فزونند با او ز بهر شكار « 6 »
سپاه سپهبد همه گشته شاد * چو بشنيد رويين به كردار باد « 7 »
بيامد شتابان بر شهريار « 8 » * ز انديشه خسته دل نامدار « 9 »
به پيران خبر برد سالار بار * كه آمد سپهبد ز « 10 » دشت شكار
خروشى برآمد ز شهر ختن * وزان نامداران لشكرشكن
چو رويين به نزديك خسرو رسيد * سرشكش ز ديده به رخ برچكيد
زمين را ببوسيد رويين گرد « 11 » * به مژگان همى خاك خانه « 12 » سترد
چو افراسياب دليرش بديد * به دو گفت كاى نامور چه رسيد « 13 »
چه افتاد مر پهلوانزاده را « 14 » * نبايد به غم جان آزاده را « 15 »
همانا كه خستى « 16 » ز دشت شكار * وگر « 17 » گشتى از ميهمان سوگوار
چو بشنيد رويين زبان برگشاد * كه جاويد بادا سرافراز شاد
هامش
( 1 ) . ن : چو دريا به جوش .
( 2 ) . ن : همى كر شد از بانگ مردم دو گوش .
( 3 ) . ك : برز ( ؟ ) ؛ متن : پ ؛ ن : و گفتش بگوييد كاين بزم .
( 4 ) . ن : افراسياب آمدهست .
( 5 ) . ن : به مهمانى پهلو شهپرست .
( 6 ) . ن : بيت را ندارد .
( 7 ) . ن : بيت را ندارد .
( 8 ) . ن : به خان پدر .
( 9 ) . ن : پر از درد جان و پر از باد سر ؛ « ن » پس از اين بيت عنوان دارد ولى خوانده نمىشود .
( 10 ) . ك : به .
( 11 ) . ن : و آمد به پيش .
( 12 ) . ك : خامه ؛ متن : پ ؛ ن : همى بود بر پا به آيين خويش .
( 13 ) . ن :چو افراسيابش بديد آنچنان * به دو گفت اى پهلوان جهان( 14 ) . ن : كايدون فرورفتهاى .
( 15 ) . ن : تو گويى كه از خواب آشفتهاى .
( 16 ) . ك : جستى ؛ پ : جشنى ؛ ن : مگر رنجه گشتى ؛ م : بيت را ندارد ؛ ( متن اصلاح قياسى است ) .
( 17 ) . ن : يا .