به ديّان « 1 » دادار و روز سپيد « 2 » * به گردون گردان و تابنده شيد
به فرخنده فرّخ مه فوردين « 3 » * به ايوان بزم و به ميدان كين
كه گر دل برين كار پركين كنم * مر اين مرد را خاك « 4 » بالين كنم
ز خون روى ايران چو دريا كنم * نشست تو را بر ثريا كنم
كنون گر بفرمايدم شهريار * نشينم ابر بارهء راهوار « 5 »
بسازيم لشكر به ايران شويم * به پيكار آن نرهشيران شويم
به پيروز « 6 » بخت رد « 7 » افراسياب * كنم دشت ايران چو درياى آب
ستانم ز كيخسرو آن تاج و تخت * نمانم بر « 8 » آن بوم شاخ درخت
همه بومشان جمله ويران كنم * كنام پلنگان و شيران كنم
چو افراسياب اين شنيد از جوان * دل پير سرگشت ازين « 9 » شادمان
بفرمود كآرند ده بدره زر * همان تاج و آن يارهء « 10 » با « 11 » گهر
ز ديباى زربفت رومى سه تخت * چنان چون بود درخور نيكبخت
دو صد خوبرويان ماچين و چين * [ ز ديبا سراپرده و اسب و زين ] « 12 »
[ دو صد بارگير تكاور به زين ] « 13 » * صد استر « 14 » همه بار ديباى چين
هامش
( 1 ) . ن : يزدان و .
( 2 ) . ن : سفيد .
( 3 ) . ن : فرودين .
( 4 ) . ن : خشت .
( 5 ) . ن : شاهوار .
( 6 ) . ن : فيروز .
( 7 ) . ن : تو .
( 8 ) . ن : در .
( 9 ) . ن : زان .
( 10 ) . ك : بارهء .
( 11 ) . ن : پر .
( 12 ) . در دستنويس اساس از مصراع اوّل بيت 242 و مصرع دوم بيت 243 يك بيت ساخته شده است و بيت قافيه ندارد ؛ متن : ن ، پ ؛ م :هم از ماهرويان با ناز چين * ز ديباى رومى و اسپ گزين( 13 ) . متن : ن ؛ « م » به جاى اين بيت دارد :چه از بارگىها بسى تيزرو * چه ( - چو ) بر چرخ گردند بر ماه نو( 14 ) . ن : اشتر .