[ 499 ] عمر بن محمّد خرّمآبادى
امام صدر الدين ملك الكلام عمر بن محمّد خرّمآبادى ( خرماآبادى ) دانشمندى لطيفهگو بود . او در بلخ زندگى مىكرد و علم و كمالش بر ساير صفاتش برترى داشت .
عوفى مىگويد : من در سمرقند به خدمت او رسيدهام « 1 » .
[ 500 ] عمر بن مدرك بلخى رازى
ابو حفص قاضى عمر بن مدرك بلخى رازى در بلخ به دنيا آمد . او تحصيلات خود را در زادگاهش به پايان رسانيد . سپس براى كسب دانش بيشتر به شهرهاى بخارا ، سمرقند ، نيشابور ، رى ، بغداد شام و حجاز سفر كرد . وى از محضر علما و محدّثان كسب فيض كرد و سرانجام در شهر بغداد ساكن شد و به تدريس علم حديث پرداخت .
او رواياتش را از طريق مكى بن ابراهيم بلخى ، عصام بن يوسف بلخى ، عبد اللّه بن مسلمه قعنى ، أبو سلمه تبوذكى ، مسلم بن ابراهيم ، ابو عمر حوضى ، عمرو بن مرزوق ، سعيد بن منصور ، عمرو بن عون ، احمد بن يونس و هيثم بن خارجه نقل مىكرد ، نيز محدّثانى مانند موسى بن هارون حافظ ، محمّد بن محمّد باغندى ، حبشون بن موسى خلّال ، ابو ذر قاسم بن داود كاتب ، محمّد بن مخلد دورى بلخى ، حمزة بن قاسم هاشمى و ابو على صفار رواياتى را از طريق عمر بن مدرك بلخى نقل كردهاند ، روايت زير از جملهء آنهاست : عن عمر بن مدرك قال : حدثنا مكى بن ابراهيم البلخى ، عن موسى بن عبيده ، عن زيد الرقاشى ، عن انس بن مالك عن النبى صلّى اللّه عليه و إله قال : ما من مؤمن إلّا و له فى السماء بابان ، باب يخرج منه رزقه ، و باب يدخل فيه كلامه و عمله ، فإذا مات فقدان و بكيا عليه ، و تلى هذه الآية
فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ وَ ما كانُوا مُنْظَرِينَ
« 2 » . ثمّ ذكر انّهم لم
هامش
( 1 ) - جامع الحكايات ، ج 1 ، ص 29 .
( 2 ) - دخان / 29 .