ذهبى در ذيل تذكرة الحفاظ مىگويد : وى در علم تفسير تبحّر داشت و متون را حفظ مىكرد ، در علم رجال از چيرهدستان عصر خود به شمار مىرفت . همچنين او محدّثان را خوب مىشناخت و مطالبى را كه حفظ مىكرد ، هيچگاه فراموش نمىنمود .
آثار بهجا مانده از او بدين قرار است : الكافى و المقنع فى علوم الحديث .
مؤلف الدرر الكامنه مىگويد : او امر به معروف و نهى از منكر را دوست داشت و در مدرسه ناصريه تدريس مىكرد . در چهل سالگى به محضر شرف الدين قاسم خطيب رسيد و علم فقه را فراگرفت زمانى كه در مدرسه ناصريه بود برهان الدين ابن جماعه با او از در مخالفت درآمد و او مجبور شد به مدرسه أتابكيه رود و به تدريس بپردازد . نيز او علم حديث و حديثشناسى را در خدمت علاء الدين حجّى آموخت « 1 » .
اين مرد عالم در ماه ذى الحجه سال 792 ه . وفات كرده است « 2 » .
[ 502 ] عمر بن ميمون بن بحر بن سعد بن رماح بلخى
قاضى ابو على عمر بن ميمون بلخى از مفاخر علماى بلخ است . علما و بزرگان او را در علم تقوا ستودهاند . وى پس از شهادت متوكل بن عمران بلخى به منصب قضاوت شهر بلخ منصوب شد و مدت 20 سال به اين كار اشتغال داشت . نقل مىشود روزى عمر بن ميمون در يكى از محلههاى شهر منكرى را مشاهده كرد ، ولى نتوانست آن منكر را دفع كند ، پس ، از همسايگان كمك خواست امّا كسى او را يارى نكرد ، وى سوگند ياد كرد در شهرى كه مردم او را در دفع قبايح و منكرات يارى ندهند زندگى نكند ، ازاينرو بلخ را به قصد زيارت مكه معظمه ترك كرد و در جوار خانهء حق اقامت گزيد .
عمر بن ميمون بلخى از زاهدترين افراد زمان خود بود . او مردى صالح و دانشمند بود طورى كه همه روز به درس و مباحثهء علمى اشتغال داشت . اين عالم زاهد معظم با
هامش
( 1 ) - الدّرر الكامنه ، ج 3 ، ص 194 .
( 2 ) - ذيل تذكرة الحفاظ ، ص 160 ، 368 .