محمّد بن حسين سمنگانى امام مسجد راعوم نقل كرده است . ابو سعد مىگويد : وى در سال 548 ه . ق . ، در شهر بلخ وفات كرده است « 1 » .
[ 494 ] عمر بن على بن حسين محمود بلخى
ابو سعيد عمر بن على بلخى از خاندان بزرگ محموديان بلخى طالقانى بهشمار مىرفت . محموديان بلخ مدّت زيادى قاضى القضات بلخ بودند و مسند علمى شهر بلخ را بر عهده داشتند ؛ از جمله قاضى حسين محمود بلخى قاضى بلخ بود و به علم و عدالت و ديانت شهرت داشت . قاضى حسين دو برادر داشت : يكى به نام حسن و ديگرى قاضى القضات بهاء الملّة و الدين حميد الدين ابو سعد عمر محمودى بلخى كه در اقاليم عالم در علم كلام شهرتى تمام داشت .
در كتاب مزارات بلخ آمده است قاضى حسن محمودى برادر بزرگ و قاضى حسين محمودى برادر دوم و قاضى عمر محمودى برادر كوچكتر بوده است و هر دو برادر ، حسن و حسين ، در سال 506 ه . وفات كردهاند . آنها مقبرهء خانوادگى داشتهاند كه در دروازهء نوبهار به نام حظيره محمودى معروف بوده است . ابن اثير مىنويسد : خاندان محمودى بلخى به فضل و دانش شهرت داشتند و ابو سعد قاضى حميد الدين عمر بن على محمودى بلخى از اين خاندان در بلخ قاضى بود .
ظاهرا سمعانى يكى از شاگردان ابو سعيد قاضى حميد الدين عمر بلخى بود كه او را فردى كثير العباده و زاهد دانسته است .
در كتاب لسان الميزان ( ج 2 ، ص 446 ) به نقل از ابو سعد قاضى حميد الدين عمر محمودى بلخى آمده است كه او بر جنازهء ابو على قاضى القضات سيّد حسن وخشى متوفى 471 ه . نماز خوانده و در تشييع جنازهء آن مرد بزرگ شركت داشته است . در اين هنگام از بهار زندگى ابو سعد قاضى حميد الدين عمر محمودى بلخى 14 سال
هامش
( 1 ) - الانساب ، ج 9 ، ص 93 ؛ اللباب ، ج 2 ، ص 38 ؛ الاكمال ، ج 4 ، ص 485 .