اين مرد عالم از شاگردان شمس الائمه كردرى و ابو الفضل كرمانى بود . قاضى ابو بكر محمّد بن حسين ارسابندى در شمار شاگردان علامه ورسكى بود . وى كتاب امالى خود را در محضر درس استادش تأليف كرد « 1 » .
آنچه از تأليفات او باقى مانده شرح الجامع الصغير است ؛ متن اصلى اين كتاب از صدر الشهيد است كه بدر الدين ورسكى آن را شرح كرده است « 2 » .
[ 491 ] عمر بن عبد المؤمن بن يوسف كجوارى بلخى
ابو حفص عمر بن عبد المؤمن بن يوسف كجوارى بلخى ، شيخ الاسلام شهر بلخ بود .
وى همراه مؤلف كتاب هدايه به سال 544 ه . عازم مكّه معظمه و مدينه منوره شدند و پس از انجام فريضهء حج و زيارت مدينه ، در مراجعت به شهر همدان رفتند . وى در اين سفر از صاحب هدايه بهرههاى علمى زيادى برد و رواياتى را از او آموخت ، امّا در چندين سال بعد در بعضى از مسائل فقهى با صاحب هدايه اختلافنظر پيدا كرد و دربارهء آنها با او به مناظره پرداخت ، صاحب هدايه مىگويد : امام زاهد صفى الدين ابو حفص عمر بن عبد المؤمن كجوارى بلخى دربارهء اجازهنامهاى كه به نجم الدين عمر بن محمّد نسفى داده بود اين اشعار را سرود « 3 » .
أجزت لهم رواية مستجازي * و مسموعي مجموعي بشرطه
فلا تدعوا دعائي بعد موتي * و كاتبه ابو حفص بخطّه
[ 492 ] عمر بن عبيد بن خضر بن موسى مستينانى
عمر بن عبيد بن خضر بن مستينانى ، از محدثان صاحبنام شهر بلخ به شمار مىرفت .
هامش
( 1 ) - الجواهر المضيّه ، ج 2 ، ص 652 ؛ اعلام الاخبار ، ش 384 ؛ الطبقات السنيه ، ش 1630 ؛ كشف الظنون ، ج 1 ، ص 563 ؛ الفوايد البهيّه ، ص 149 .
( 2 ) - هدية العارفين ، ج 5 ، ص 785 .
( 3 ) - الجواهر المضيّه ، ج 2 ، ص 652 .