يزدانى ( 1289 - 1252 )
ميرزا عبد الوهّاب ، متخلّص به « يزدانى » « 1 » ششمين فرزند ميرزا محمّد شفيع وصال ، در سال 1252 شمسى ، در شيراز چشم به جهان هستى گشود . در كودكى ، در حالى كه بيش از ده سال نداشت ، پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستى برادر بزرگترش ، مرحوم وقار ، به تحصيل دانش و كسب هنر پرداخت و فنون ادب را فراگرفت و در فن خوشنويسى و نقّاشى همچون پدر و برادران مهارت و توانايى يافت ؛ چندانكه در نوشتن خطّ نستعليق و شكسته و نسخ به سرحدّ كمال رسيد و همچون مير عماد و درويش خوش مىنوشت و كتيبههاى حرم حضرت رضا عليه السّلام و اطراف حرم شاهچراغ و مير سيّد محمّد و درهاى طلا و نقره اين بقاع متبرّكه به خطّ اوست .
يزدانى در موسيقى ، مخصوصا نواختن رباب ، چيرهدست و استاد بود و با برادرش توحيد ، كه آوازى خوش داشت ، در يك جا زندگى مىكرد و با آواز برادر در نواختن رباب همنوا مىشد . در علم اسطرلاب و هيئت قديم تبحّر داشت و آثارى از اين علم ساخت كه در كتاب خاطرات وى موجود است .
يزدانى آثار و تأليفاتى نيز از خود به يادگار گذاشت كه از آن جمله است : [ 1 ] دو رساله در بحر الألحان ؛ [ 2 ] نسخهء خسرو و شيرين نظامى ، با خطّ خوش و نقش و نگار ؛
هامش
( 1 ) - ميرزا عبد الوهّاب يزدانى ، پدر مرحوم روحانى وصال ، مؤلف كتاب « گلشن وصال » و نياى شادروان دكتر نورانى وصال مىباشد .