وقار ( 1259 - 1195 )
ميرزا احمد ، متخلّص به وقار ، فرزند ارشد مرحوم ميرزا شفيع وصال ، شاعر نامور قرن سيزدهم هجرى است كه در سال 1232 هجرى قمرى ، برابر با 1195 شمسى ، در شيراز ديده به جهان گشود . پنجساله بود كه به مكتب رفت و از هشتسالگى تحت آموزش و هدايت پدر قرار گرفت و تعليم خوشنويسى و هنر خطّاطى بياموخت . چون داراى قريحهء شعر و طبعى موزون بود ، فنون شعر و رموز آن را به وى تعليم داد . آنگاه به تحصيل علوم ادبيّه و عربيّه و دينيّه پرداخت و با علوم و فنون مختلف آشنايى يافت و از اساتيد هر فنّ كمال بهره را برد ؛ تا جايى كه فرصت الدّوله در كتاب « آثار عجم » دربارهء او چنين نوشت : « شهد اللّه ، كه در اين اعصار كمتر اديبى به جامعيّت وى ديده شده است . »
استاد دكتر محمود طاوسى در مقدمهء كتاب « خضر و موسى » اثر مرحوم وقار شيرازى چنين مىنويسد :
« وقار به راهنمايى پدر روى به عرفان برد . در اين مشرب نيز آنچه بايد بياموخت و تا سىسالگى ، كه پدر را از دست داد ، همواره از ارشاد و علم و ادب و هنر وى بهره گرفت .
پس از مرگ پدر ، سرپرستى خانواده و برادران كهتر را عهدهدار شد و چونان مرحوم وصال ، از هيچ ارشاد و آموزشى در حقّ آنان كوتاهى نكرد .