و داد ( 1322 - 1239 )
محمّد حسين و داد ، فرزند محمّد ابراهيم ، در سال 1239 هجرى شمسى در بجنورد قدم به عرصهء حيات گذاشت . خواندن و نوشتن و قرائت قرآن و تجويد را نزد معلّمان زمان فراگرفت و از محضر مرحوم حاج ولى اللّه دانش ( حاج آخوند ) نيز كسب دانش كرد و به تكميل اندوختههاى خود در زمينهء متون فارسى پرداخت و از رهگذر مشاغل مختلف ، چون بزّازى ، معيشت كرد .
و داد نظر به علاقهاى كه به تعليم قرآن داشت ، جلسهاى هفتگى در منزل خود داير و به آموزش قرائت قرآن مجيد مبادرت كرد و در ماههاى رمضان هرساله در محلّ فعلى مسجد انقلاب بجنورد جلسات مقابلهء قرآن را برگزار مىنمود .
و داد در سال 1273 شمسى به حجّ مشرّف شد و در اين سفر پدر خود را از دست داد و در همين سال صنف بزّاز و ساير صنوف وى را به عنوان وكيل مجلس شوراى ملّى در دورهء اوّل كانديدا كردند كه با آغاز دورهء استبداد صغير و به توپ بستن و تعطيل مجلس به زادگاه خود بازگشت و همچنان به كار خود اشتغال ورزيد .
و داد در سال 1305 براثر مسائل و حوادث سياسى با بيست و دو نفر افراد محلّى دستگير و محاكمه شد كه وى و دوازده نفر ديگر مورد عفو قرار گرفتند و بقيّه تيرباران شدند و سرانجام پس از عمرى نيكنامى در بيست و هشتم بهمنماه سال 1322 چشم از جهان فروبست و در ايوان جلو در ورودى حرم سلطان سيّد عبّاس در معصومزادهء