نبوى ( 1357 )
معصومة السّادات نبوى فرزند سيد على محمّد در بيست و چهارم تيرماه 1357 خورشيدى در شهر مذهبى قم پا به جهان هستى گذاشت ، در زادگاه خود به تحصيل پرداخت و دوره ابتدائى و راهنمائى را به پايان رسانيد .
نبوى درباره گرايشش به شعر و شاعرى چنين مىگويد : « هيچوقت تصوّر نمىكردم كه روزى به طرف شعر و شاعرى كشيده شدم در سال 1374 كه انجمن ادبى حرم در قم داير گرديد در آن شركت كردم و از جلسات نقد و بررسى شعر كسب فيض كردم و پيشرفت خود را مديون دو تن از استادان انجمن چون محمد على مجاهدى و سيد مهدى حسينى مىدانم . »
آنچه در زير مىخوانيد نمونههائى از شعر اوست :
سكوت و سايه
من از يك درد مىگويم ، نمىفهمى نگاهم را * و با خود مىكشانى دستهاى بىپناهم را
ولى آهسته ، يك دل زير پايت بود ، فهميدى ؟ * همان روزى كه خنجر مىزدى سمت نگاهم را
سكوت و سايه با من ، آسمان و آينه با تو * پس از تو مىكشم تا ناكجاآباد را هم را
و من در امتداد يك غزل تكثير مىگردم * برايت مىسرايم بغضهاى تلخ چاهم را
يخ آيينه را مثل غرور كهنهام بشكن * اگر خواندى تمام خلوت لبريز آهم را