منير ( 1353 )
منيره درخشنده ، فرزند زين العابدين ، در ششم شهريورماه 1353 شمسى در كرمانشاه چشم به جهان هستى گشود . كودكى يكساله و نيمه بود كه پدر خود را از دست داد و تحت سرپرستى مادر قرار گرفت . از همان سنين كودكى رنج بىپدرى را احساس كرد و همين تأثّرات در آينده بر شعرش سايه افكند و از خلال اشعارش درد و رنج و يأس و نااميدى احساس مىشود .
درخشنده تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را در زادگاهش به انجام رسانيد و در رشتهء علوم تجربى ديپلم گرفت .
درخشنده كه در شعر « منير » و گاه « منيره » تخلّص مىكند ، از سال 1370 به سرودن شعر پرداخت و دربارهء شعرش چنين اظهارنظر مىكند : « شعر زاييدهء احساس من است ؛ هروقت شعرى مىسرايم ، احساس آرامش مىكنم ؛ گويى شعر مشفقانه دست غمم را مىگيرد و با خود مىبرد . »
منير نسبت به آثار شعراى خوب هموطنش علاقه و دلبستگى زيادى دارد و به اشعار سيمين بهبهانى ، زندهياد اسد اللّه عاطفى ، محمّد على بهمنى و رهى معيّرى علاقهاى خاصّ دارد و از خواندن آثارشان لذّت مىبرد ، و خود نيز شاعرى غزلسراست و غزل را خوب و نيكو مىسرايد .
اشعار زير از نظم اوست :