سليم ( 1305 )
اكبر سليمىتبار ، فرزند محمّد نبىّ ، در سال 1305 هجرى شمسى در سنگلج تهران ديده به جهان هستى گشود . تحصيلات ابتدايى را در دبستان خاقانى به پاى برد ، آنگاه بهطور شبانه به تحصيل دورهء متوسّطه پرداخت و در رشتهء رياضى به دريافت ديپلم توفيق يافت ، ازآنپس به استخدام وزارت فرهنگ و هنر ( فرهنگ و ارشاد اسلامى ) درآمد و پس از سى سال خدمت در سال 1358 بازنشسته گرديد .
سليمىتبار از هنرمندان كشور به شمار مىرود و سالها از نوازندگان قرهنى در اركستر گلهاى راديو ايران بود و هماكنون نيز به تعليم موسيقى جوانان اشتغال دارد .
سليمىتبار ، كه در شعر « سليم » تخلّص مىكند ، كار شعر و شاعرى را از نوجوانى آغاز كرد و در انواع شعر نيز طبعآزمايى مىكند ، امّا بيشتر به سرودن غزل رغبت دارد .
وى به علّت اشتغالات زياد كمتر در انجمن ادبى سخنوران وابسته به كانون بازنشستگان كشورى شركت مىكند . سليم علاوه بر اينكه در موسيقى هنرمندى تواناست در شعر و شاعرى نيز از استعداد و قريحه سرشارى برخوردار است ، اشعارش از انسجام لفظ و لطف كلام و شيوائى بهره دارد .
بىپناه
پناهم ده خداوندا ، در اين اندوه تنهايى * نه يار و ياورى دارم ، نه همدردى نه همرأيى