شكوهى ( 1317 - 1270 )
غلامحسين شكوهى ، فرزند ابو القاسم نعلچيگر پشت مشهدى ، در سال 1270 هجرى شمسى در محلهء پشت مشهد كاشان ديده به جهان گشود .
شكوهى در كودكى به مكتب رفت و خواندن و نوشتن آموخت و در زادگاهش نشو و نما كرد و با ارباب فضل و ادب درآميخت و از محضر بزرگان كسب فيض كرد و به عضويّت انجمن ادبى كاشان درآمد و با فنون شعر و رموز آن آشنا گرديد و سرانجام در روز جمعه دوم شوّال 1357 قمرى برابر با 1317 شمسى چشم از جهان فروبست و در همان شهر به خاك سپرده شد . « 1 »
شكوهى با اينكه از دانش كافى بهره نداشت امّا در سرودن شعر از قريحه سرشار و توانايى كافى برخوردار بود و اشعارش مورد توجه ارباب ادب قرار مىگرفت و طبعش بيشتر به قصيده و غزلسرايى گرايش داشت .
شكوهى پيشهاش عطّارى بود و زيلوفروشى را نيز در كنار كسبش انجام مىداد و از اين رهگذر معيشت مىكرد و روزگار مىگذرانيد . وى شاعرى مديحهسرا و مرثيت گوى بود و اشعار زيادى در مراثى و مناقب اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السّلام دارد . ديوان
هامش
( 1 ) - آيتاللّه سيّد محمّد علوى بروجردى كاشانى متوفّى 1362 ق دو ماده تاريخ دربارهء شكوهى دارد ، بدينگونه :
« شكوهى را بود جنّت مقرّى » 1357 قمرى
« شكوهى با شكوهى وارد جنّات باد » 1357 قمرى