حكيمى ( 1372 - 1291 )
بهاء الدّين حكيمى فرزند عبد القيوم ( فرزند كهتر حاج ملا هادى سبزوارى ) و برادر ضياء الدّين متخلّص به ضيائى و نوادهء مرحوم حاج ملا هادى سبزوارى فيلسوف نامدار و حكيم متاله شهير در قرن سيزدهم هجرى قمرى است .
حكيمى در سال 1291 هجرى شمسى در شهر سبزوار قدم به عالم حيات گذاشت و در زادگاه خود به كسب دانش پرداخت ازآنپس در سال 1330 به استخدام دولت درآمد و در مشاغل مختلف از قبيل كارشناس پنبه و رياست كارخانجات پنبه دولتى و رياست هيئتمديره شركتهاى پنبه دولتى خدمت كرد و پس از بيست و پنج سال خدمت در سال 1354 بازنشسته شد در طول خدمت همواره مورد تشويق قرار گرفت و سرانجام در تير ماه 1372 چشم از جهان فروبست و در جوار آرامگاه نياى خود به خاك سپرده شد .
حكيمى شاعرى خوشقريحه و نيكوپرداز بود به شعر و موسيقى علاقه و دلبستگى داشت در ميان مردم به علت خصوصيات اخلاقى و مردمى و مورد احترام و از محبوبيت خاصى برخوردار بود . « 1 »
هامش
( 1 ) - در معرفى اين شاعر از ديوان حاج ملا هادى سبزوارى كه به كوشش استاد معظّم پرفسور دكتر سيد حسن امين تدوين و با مقدمهء كامل و جامع وى طبع و نشر گرديده و همچنين از « تذكره سخنوران بيهق » تأليف شاعر و پژوهشگر فاضل حسن مروجى بهره گرفتهام .