حسينى ( 1351 )
سيّد على حسينى ، فرزند شادروان سيّد غضنفر ، در سال 1351 هجرى شمسى در اوّلين ماه زمستان در خطّهء سرسبز مازندران در شهر بابل پا به عرصهء حيات گذاشت .
تحصيلات دورهء ابتدايى و تا دوم متوسّطه را در زادگاهش به انجام رسانيد و در سال 1374 براى ادامهء تحصيل علوم دينيّه به شهر قم رهسپار شد و در حوزهء علميّه به تحصيل پرداخت و در حال حاضر دورهء سطح يا پايهء هشتم را مىگذارند .
حسينى بااينكه در آغاز كار شاعرى است ، امّا بايد گفت از استعداد و ذوق و قريحهء كافى برخوردار مىباشد و آيندهء درخشانى را در شعر نويد مىدهد و خود دراينباره مىگويد : « حدود دو سال است كه حرفهاى دلم را در قالبى كه احساس مىكنم شباهتى كمرنگ با شعر دارد ، مىريزم ؛ لذا از پختگان اين وادى تمنّاى دستگيرى دارم . »
بخت كور
به دريا مىسپارم هاىهاى اشك شورم را * به توفان مىدهم خاكستر سرد غرورم را
ميان مُشتى از خاكستر تابوت ، مىبينم * كه دستان لطيفت مىشكافد سنگ گورم را
دلم - اى خوب ! - بىتو چون كوير مرده مىماند * كه با درياى نامت زندگى دادند ، شورم را
مبادا پاى بگذارى به دشت فاصله ، زيرا * ميان دشتها گم مىكنى ردّ عبورم را