حسينى ( 1344 )
خانم مهرى حسينى ، فرزند حسن ، در سال 1344 هجرى شمسى در شهرستان سرپلزهاب پا به عرصهء حيات گذاشت . همزمان با تولّدش مادر خود را از دست داد و از نوازشها و محبّتهاى بيش از حدّ پدرش برخوردار گرديد ؛ تا آن حدّ كه جاى خالى مادر را برايش پر كرد .
خانم حسينى مىگويد : « مانند بيشتر مردم زندگى عادى و آرامى داشتيم ، تا اينكه جنگ پيش آمد و اين آرامش را برهم زد و ميان من و خانواده جدايى افتاد . بااينكه بيش از هجده بهار از عمرم نگذشته بود ، در غربت و دورى از ديار خود درگذشت .
ديرى نگذشت كه ازدواج كردم و با همسرم ، كه شوق تحصيل علوم دينى داشت ، رهسپار قم شديم و خود نيز به ادامهء تحصيل پرداختم و دوره ابتدايى و متوسطه را تمام كردم . از كودكى به شعر و ادب علاقه داشتم ، شعر را زبانى يافتم براى ابراز عواطف و احساسات ، كه با زبان ديگر قابل بيان نيست . »
خانم حسينى از سال 1361 به سرودن شعر پرداخت و از سال 1367 آن را جدّى گرفت و در جلسات نقد شعر انجمن ادبى و شوراى شعر شركت جست و شعرش به شكوفايى رسيد .
خانم حسينى از شعراى خوب و بااستعداد معاصر است و در شعر گامهاى استوارى را برمىدارد و در حال حاضر از اعضاى انجمن شعر و ادب حرم قم به شمار مىرود و