حبيبه ( 1327 )
خانم حبيبهء نيكسيرتى ، در بهار سال 1327 شمسى در تهران از مادر زاد . پدر و مادرش از مهاجران آذربايجانى بودند كه در باكو مىزيستند و پس از ازدواج به ايران بازگشتند ، درحالىكه هيچكدام سواد فارسى نداشتند ؛ ولى پدرش باهوش سرشارى كه داشت توانست خواندن و نوشتن بياموزد ، بىآنكه معلّمى داشته باشد . در عين حال هم پدر و هم پدربزرگش از قريحهء شاعرى برخوردار بودند و به زبان آذرى شعر مىسرودند . بنابراين حبيبه قريحهء شاعرى را از پدر و پدربزرگش به ارث برده است .
نيكسيرتى مىگويد : « از سنين كودكى جوششى در خود حس كردم كه نمىدانستم چيست . چيزى در درونم طغيان مىكرد كه در دهسالگى به شكل شعر بروز كرد و در همين سنّ زندهياد محمّد نوعى به دليل نسبت دورى كه با ما داشت ، به راهنمايى پرداخت . چون خود به استاد شهريار علاقهمند بود ، مرا نيز با اشعار او آشنا ساخت . در چهاردهسالگى ( 1334 ) اوّلين شعرم در مجلّهء بانوان چاپ شد و اين برايم افتخارى بود .
مادرم بااينكه دريافت واژههاى فارسى برايش مشكل بود ، همواره تشويقم مىكرد و پدر درحالىكه خود به شعر عشق مىورزيد ، امّا هميشه در مقابل اشعار عاشقانهام جبهه مىگرفت و دوست داشت مثل پروين اعتصامى شعر بگويم . سالها شعر نو را نمىشناختم و باز محمّد نوعى بود كه مرا با شعر نو آشنا مىساخت و زمانى