جمشيدى ( 1301 )
اكبر جمشيديان ، با تخلّص شعرى « جمشيدى » در سال 1301 هجرى شمسى در شهر اصفهان پا به عرصهء حيات گذاشت . پدرش محمّد حسين ، دفتردار يكى از بازرگانان بود و داراى عايلهاى سنگين .
جمشيديان مىگويد : « هفتساله بودم كه پدرم را ياغيان در راه شيراز با تبر زدند .
بعد از آنكه مدتى بسترى بود ، سرانجام درگذشت و عايلهاى سنگين بر جاى گذاشت .
من چهارمين فرزند خانوادهام ، كه از هشتسالگى مشغول كار شدم ، هم كار مىكردم و هم خواندن و نوشتن مىآموختم . »
جمشيدى به كارهاى مختلفى پرداخت ، هفت سال در كارخانهء سيگارى و شانزده سال در كارخانهء زايندهرود در قسمت بافندگى كار كرد و مدّتى هم به شغل معلّمى پرداخت كه به قول خودش : « اين كار بهترين كار و بهترين دوران زندگىام به شمار مىرفت . »
جمشيدى از بيستسالگى به شعر و شاعرى پرداخت و بيشتر اشعارش در مايهء طنز و فكاهى است . چند سال عضو انجمن ادبى شيدا و مدّتى نيز نزد استاد محمّد حسين صفير تعليم شعر گرفت و در انجمن كمال نيز عضويّت دارد . نخستين مجموعه از اشعارش در سال 1343 به نام « دو برهنهء خوشحال » با مقدمهء دكتر محمّد سياسى ، طبع و نشر گرديد و در سال 1347 دومين مجموعه شعرش به نام « لبخند » منتشر شد