جلالى ( 1348 - 1280 )
فرج اللّه جلالى ، فرزند آقا خان گوران در سال 1280 هجرى شمسى در خانوادهاى روشنفكر و آزاديخواه در كرمانشاه ديده به جهان هستى گشود . تحصيلات مقدّماتى را در زادگاهش به انجام رسانيد ، ازآنپس به استخدام فرهنگ ( آموزش و پرورش ) در آمد و در مدارس ابتدايى شهر خود به كار تدريس اشتغال ورزيد و يكچند نيز در قصر شيرين انجاموظيفه كرد ، امّا خدمت فرهنگ را ترك گفت و به استخدام ارتش درآمد و در قسمت امور مالى مشغول به كار شد و پس از اندك زمانى از خدمت ارتش مستعفى گرديد و در سال 1309 به استخدام بانك ملّى درآمد و سالها در اين شغل انجاموظيفه كرد و سرانجام در سال 1348 چشم از جهان فروبست و به ديار باقى شتافت .
جلالى ، فعّاليّت ادبى خود را از سال 1300 هجرى شمسى آغاز كرد و با شركت در انجمنهاى ادبى و استفاده از محضر اساتيد شعر و ادب شعرش رونق يافت و به شكوفايى رسيد و به عنوان شاعرى خوشذوق و توانا شناخته شد .
جلالى علاوه بر شعر فارسى ، در سرودن اشعار كُردى نيز مهارت و توانايى كامل داشت و منظومهاى از او به زبان كُردى به نام « مزگان ياران » طبع و نشر يافت . وى در عين حال با دستگاههاى موسيقى و رموز آن آشنايى داشت و در نمايشنامهنويسى چيرهدست بود و نمايشنامههايش مورد توجه قرار مىگرفت .
نمونههاى زير از اشعار اوست :