[ ث ]
ثابت ( 1299 )
محمد ثابت فرزند على در سال 1299 هجرى خورشيدى در شهر تاريخى همدان در خانوادهاى مذهبى پا به عرصه حيات گذاشت ، در هفتسالگى به مكتب رفت و خواندن و نوشتن آموخت و مىگويد : « مكتبدارى كه در آن درس مىخواندم ميرزايى بود بنام بولهى كه از قريحهء شاعرى برخوردار بود و سالها بعد ديوان اشعارش بنام ديوان بولهى به چاپ رسيد .
محمد ثابت دهساله بود كه پدر خود را از دست داد و سرپرستى او و دو برادر و يك خواهر را مادر به عهده گرفت ، فقر مالى باعث گرديد كه رشته تحصيل را رها كند و راهى بازار كار شود و مىگويد : « من كوچكترين فرزند خانواده بودم برادرانم يكيشان شغل آزاد داشت و ديگرى براى خود كارگاه ميكانيكى داير كرده بود و من نيز پس از خدمت سربازى در كارگاه برادرم بشغل ميكانيكى پرداختم » .
ثابت در بيست و هفتسالگى ازدواج كرد و ثمرهء آن چهار پسر و دو دختر بود كه همگى تحصيلات عاليه و دانشگاهى دارند فرزند بزرگش مهندس منوچهر ثابت در اثر سانحه اتومبيل در جادهء مرزنآباد چالوس جان خود را از دست داد .
ثابت درباره شعر و شاعرى خود مىگويد « در آغاز جوانى به علت علاقه و دلبستگى به شعر و ادب داشتم به انجمنهاى ادبى همدان مىرفتم بخصوص انجمن ادبى مفتون همدانى شركتى مستمر داشتم و از محضر و پيشكسوتان ديگر كسب فيض مىكردم و پس از آنكه فرزندانم براى تحصيلات دانشگاهى به تهران رفتند من نيز ناگزير زادگاهم را ترك كرده به تهران آمدم و سالهاست كه در اين شهر سكونت دارم و بيشتر انجمنهاى ادبى شركت مىكنم » .
ثابت در سرودن انواع شعر قالب غزل را براى شعر خود برگزيده است .