بهستا ( 1357 - 1300 )
محمد على بهستا فرزند باقر در سال 1300 هجرى شمسى در كرمانشاه پا به عرصهء حيات گذاشت و در آن شهر به تحصيل دانش پرداخت و پيش از آنكه تحصيلات خود را به پايان برد ، جذب بازار كار شد و براى تلاش معاش به كوشش پرداخت و سرانجام پيشه دوزندگى را برگزيد و از اين رهگذر معيشت كرد امّا محيط كرمانشاه را براى پيشه خود درخور پيشرفت ندانست ناگزير رهسپار تهران شد و در اين شهر رحل اقامت افكند و همان پيشهء دوزندگى را پى گرفت .
محمد على بهستا به علت داشتن ذوق سليم و قريحهء شاعرى از آغاز جوانى با محافل و انجمنهاى ادبى زادگاهش و ازآنپس كه به تهران عزيمت كرد همچنان ارتباط خود را با اين مجامع حفظ كرد و آشنائى با بزرگان شعر و ادب در شكوفائى شعرش مؤثر افتاد و معاشرت با دوستانى چون اوستا و مشفق و گلبن و پيروز او را به شهرت رسانيد و شعرش مورد توجه قرار گرفت . فرشيد يوسفى پژوهشگر و شاعر بلندپايه كرمانشاهى دربارهء او چنين مىگويد : « او يكى از شاعران خوب و پراحساس ديار ما بود و سالها وجودش شمع محفل و زينتبخش مجالس ادبى بوده است . »
بهستا در آغاز شاعرى تخلّص محبّت را براى شعر خود برگزيد امّا بعد از اين تخلص چشم پوشيد و نام خانوادگى را تخلّص قرار داد . وى سرانجام در سال 1357 در تهران چشم از جهان هستى بربست و در همان شهر مدفون گرديد .