ايران ( 1318 )
خانم ايران باقرى فرزند فضل الله در سال 1318 هجرى شمسى در روستاى مشكآباد از توابع استان اراك چشم به جهان هستى گشود ، چهارساله بود كه باتفاق خانواده از زادگاهش به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر سكونت گزيد .
خانم باقرى مىگويد : مادرم زنى هنرمند بود و در هنرهاى دستى مهارت داشت و از قريحهء شاعرى برخوردار بود و آوازى خوش داشت و هنگام مرگ در بيمارستان ترانهء مرا ببوس را خواند كه مورد توجه پرستاران قرار گرفت . پدرم نيز عاشق نقّاشى و شكار بود .
خانم باقرى پس از اتمام تحصيلات ابتدائى ، دورهء متوسطه را در دبيرستانها ايران و فردوس قلهك و تجريش به پايان رسانيد و ازآنپس به استخدام سازمان برنامه و بودجه درآمد و در قسمت نقشهبردارى انجاموظيفه كرد و سرانجام در سال 1356 بازنشسته شد و هماكنون عضو كانون نويسندگان ايران است .
خانم باقرى از نوجوانى سرودن شعر را آغاز كرد خود مىگويد : در خانوادهاى پرورش يافتم كه بيشترشان از قريحهء شاعرى برخوردار بودند . در دوره دبيرستان رسما به شعر و شاعرى پرداختم خانم شمسى فيسى دبيرش در كتاب « رهرو راه دلى » درباره وى مىنويسد : « در دبستان شاگردى داشتم كوچك ولى با روحى بزرگ نام او در شناسنامه صغرى ثبت شده بود ولى در دبستان همه او را ايران صدا مىكردند ، اين