اورنگ ( 1248 )
محمود اورنگ ، ملقّب به وقار السّلطنه ، فرزند ميرزا ابو القاسم ، متخلّص به فرهنگ ، فرزند ميرزا شفيع وصال ، شاعر نامور قرن سيزدهم ، در سال 1286 هجرى قمرى ( 1248 شمسى ) در شيراز از مادر زاده ؛ تحصيلات مقدّماتى را فراگرفت ؛ آنگاه به تحصيل علوم ادبيّه و عربيّه همّت گماشت و از محضر پدر و اساتيد زمان كسب دانش كرد .
اورنگ در آغاز جوانى سفرى به عتبات عاليات رفت و پس از مراجعت به اصفهان رهسپار گشت و مدّتى در اين شهر اقامت گزيد و از آنجا به تهران عزيمت كرد و يك دوره به نمايندگى مجلس شوراى ملى از طرف مردم شيراز انتخاب گرديد . ازآنپس مدّتى به عنوان رئيس دفتر نخستوزير مشغول خدمت شد و با خاندان فروغى پيوند خانوادگى يافت و دختر محمّد على فروغى ( ذكاء الملك ) را به همسرى برگزيد .
اورنگ در سال 1304 ، در اوايل سلطنت رضا شاه پهلوى ، به رياست ادارهء راه فارس منصوب و به خدمت اشتغال ورزيد ؛ آنگاه به تهران مراجعت كرد و تا پايان عمر در اين شهر بزيست و سرانجام در سال 1344 شمسى چشم از جهان فروبست و در ابن بابويه مدفون گرديد .
اورنگ ، شاعرى غزلسرا بود و در زمينهء اشعار طنزگونه طبعآزمايى مىكرد و در انتقاد از اوضاع زمان اشعارى مىسرود و كتاب « نصاب الرّجال » او به شيوهء كتاب