اميرى ( 1345 )
مرتضى اميرى اسفندقه ، فرزند حسين ، در سال 1345 هجرى شمسى در تهران از مادر زاد ؛ تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را به انجام رسانيد ، ازآنپس به دانشگاه راه يافت و در رشتهء ادبيّات فارسى به تحصيل ادامه داد و پس از طىّ مراحل و مدارج تحصيلى به اخذ مدرك ليسانس توفيق يافت . آنگاه به استخدام آموزش و پرورش در آمد و در دبيرستانهاى مشهد به تدريس اشتغال ورزيد .
اميرى از سال 1364 به شعر و شاعرى پرداخت و در اين رهگذر همواره موفّق به پيش رفته است . وى در برخى انجمنهاى ادبى عضويّت يافت و پس از پيروزى انقلاب در حوزهء هنرى تبليغات اسلامى به فعّاليّت پرداخت و آثارش در برخى از روزنامه و مجلّهها به چاپ مىرسد .
نمونههاى زير از شعر اوست :
مطرود
آغوش شاخسار قبولم نمىكند * افسردهام ، بهار قبولم نمىكند
آن رودخانهام ، كه تهى از تلاطمم * درياى بىقرار ، قبولم نمىكند
با من بگو شكايت « بودن » كجا برم * حتّى طناب دار ، قبولم نمىكند
بويى نبردهام ز كرامات انتظار * آن مرد ، آن سوار ، قبولم نمىكند