اميرى ( 1309 )
باقر اميريان ، شاعر اهل بيت عليه السّلام فرزند خليل ، در اوّل اسفندماه سال 1309 شمسى در شهر كازرون پا به عرصهء حيات گذاشت . در كودكى به مكتب رفت و قرآن و كمى خواندن و نوشتن آموخت و چون ناگزير بود بار سنگين زندگى را بر دوش كشد ، از ادامهء تحصيل بازماند و راهى بازار كار شد و به كارگرى و زحمت تن درداد و به مشاغلى چون ساروجكوبى و بنّايى و خميرگيرى در نانوايى پرداخت .
اميريان از حافظهء نيرومندى برخوردار است و از همان كودكى به محافل روضهخوانى و مجالس عزادارى مىرفت و از نواى نوحهسرايان و ستايشگران اهل بيت عصمت و طهارت عليه السّلام لذّت مىبرد و با زمزمهء اشعارشان هم نوا مىگرديد و از طنين آهنگشان گوش جان را مىنواخت . به تدريج شوق سرودن شعر در او پديدار شد و از بيست و پنجسالگى آغاز شاعرى كرد ؛ امّا آنچه مىسرود در ستايش خاندان پيامبر يا مصيبت اهل بيت عليه السّلام بود . كمكم شعرش مايه گرفت و رونق يافت و تخلّص خود را در شعر از نام خانوادگىاش برگرفت و « اميرى » برگزيد .
اميرى همهساله در ماههاى محرّم و صفر در هيئت عزاداران محلّهء فخاران و محلّهء بازار كازرون به نوحهسرايى مىپردازد و در اعياد مذهبى به مديحهخوانى همّت مىگمارد و چون از صداى گرم و دلنشينى برخوردار است عليه السّلام در ميان مردم شهرت و اعتبارى يافته است .