اميدى ( 1322 )
منوچهر اميدى ، فرزند محمّد حسين ، در سال 1322 هجرى شمسى در اسدآباد همدان ديده به جهان گشود . خود مىگويد : « مادرم از عمّهزادگان سيّد جمال الدّين اسدآبادى است . »
اميدى تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را در زادگاه و همدان به پايان رسانيد ، ازآنپس به استخدام ادارهء پست و تلگراف و تلفن درآمد و هماكنون در همدان در ادارهء مخابرات انجاموظيفه مىكند .
اميدى دربارهء آغاز شعر و شاعرى خود مىگويد :
« از بيستسالگى به نظم شعر پرداختم و قريحهء شعر را از خانوادهء مادرى خود ، كه بيشتر اهل شعر و ادب بودند ، از طريق وراثت به من منتقل گرديده است . »
بوى داغ
خارا شكند از اثر داد و فغانم * بىتاب شود كوه غم از صبر و توانم
دل مرغ حرم خانهء رخسار بتان است * پرواز از اين كوى به جايى نتوانم
ازبسكه به دل داغ پى داغ نشسته * آتش عوض داغ برآيد ز لبانم
با من منشين تا به حقارت منشينى * كز قوم مهانى تو ، من از اهل كهانم
پيمانشكنى باعثِ پيمانهكشى شد * سرمست و خرسند ز پيمانشكنانم