اميد ( 1329 )
محمّد موحّديان قمى ، متخلّص به « اميد » فرزند محمّد حسين ، در سال 1329 هجرى شمسى در قم قدم به عالم حيات گذاشت . نسبش از طرف پدرى به ابن بابويه قمى « 1 » و از سوى مادرى به ميرزاى قمى « 2 » مىپيوندد .
موحّديان تحصيلات ابتدايى و قسمتى از متوسّطه را در زادگاه خود فراگرفت ، آنگاه به مشاغل آزاد روى آورد و هماكنون در يكى از دفاتر اسناد رسمى شهر خود به كار اشتغال دارد .
اميد از سال 1351 شمسى آغاز شاعرى كرد و انگيزهاش را در سرودن شعر چنين بيان مىكند : « در اثر تألّمات روحى ناشى از مرگ يكى از دوستان خوب ، كه از كودكى با هم مأنوس بوديم ، نخستين شعر را سرودم . »
اميد به تدريج ذوق و قريحهاش بيدار گشت و به سرودن شعر پرداخت و با شركت
هامش
( 1 ) - ابن بابويه قمى نامش على بن حسين بن موسى بن بابويه از پيشوايان مذهب اماميه و فقهاى اثناعشريه است و عهد حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام را دريافت كرد و مراتب دانش و تقوايش بدان پايه بود كه از جانب آن امام همام توقيعى برايش صادر گشت وى كتابها پرداخت از آن جمله است كتاب التوحيد و كتاب الامامة و كتاب التبصرة من الحيرة و در سال 329 ه - ق درگذشت و در شهر قم مدفون گرديد و گنبد و بارگاهش در اين شهر مشهور است .
( 2 ) - ميرزاى قمى نامش ابو القاسم بن محمد حسن از مردم گيلان بود به قم مهاجرت كرد و در اين شهر سكونت گزيد و رياست علمى يافت و در كار تحقيق و تتبع و تدقيق بدان حدّ بود كه به محقق قمى معروف گشت و كتبى چند تأليف و تضيف كرد چون قوانين الاصول و جامع الشتات و در سال 1231 ه - ق درگذشت و مزارش در قبرستان شيخان قم معروف است .