اميد ( 1328 )
مصطفى بادكوبهاى هزاوهاى ، با تخلّص « اميد » ، فرزند آيتاللّه حاج شيخ حسين بادكوبهاى در پنجم بهمنماه 1328 شمسى در روستاى هزاوه از توابع شهرستان اراك و زادگاه ميرزا تقى خان اميركبير پا به عرصهء حيات نهاد . تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را در اراك به انجام رسانيد و پس از به پاى بردن دورهء خدمت سپاهى دانش ، به دانشگاه مشهد راه يافت و فوق ليسانس را در رشتهء ادبيّات تطبيقى اخذ كرد و هماكنون در دانشكدهء فنى مترو تهران به خدمت اشتغال دارد .
بادكوبهاى در سرودن انواع شعر ، از قصيده و غزل و مثنوى و مستزاد و مسمّط و رباعى ، طبعآزمايى كرده و توانايى و مهارت خود را نشان داده است ؛ امّا طبعش بيشتر مايل به سرودن مثنوى و غزل مىباشد و به شيوهء شعراى عراقى شعر مىسرايد و حتّى الامكان از به كار بردن تعابير دور از ذهن و استعمال لغات غير مصطلح پرهيز مىكند و بيشتر مضامين اشعارش موضوعات اجتماعى و ملّى و مذهبى و عرفانى مىباشد و آثارش در پارهاى از مطبوعات طبع و نشر گرديده و در سيماى جمهورى اسلامى به عنوان شاعرى مذهبى برنامه اجرا مىكند .
اميد در انجمنهاى ادبى كمال ، صائب و دانشوران شركت مىكند و گهگاهى در جلسات انجمنهاى ادبى سخنوران ، خواجو ، ايران ، دوستى و غزل نيز حضور مىيابد .
بادكوبهاى اوقات بيكارى خود را به تحقيق و تتبّع در زمينهء ادبيات مىگذراند و تا