گر دست دهد شبى وصالت * يك بوسه به جان كنيم تسعير
ما طالب وصل يار و افسون * از گرسنه بىخبر بود سير
شرح غم وصل آن دلارام * نايد به بيان و وصف و تحرير
وصل دلارام
آرزويم در جهان وصل دلارام است و بس * كز وصال روى او ما را دل ، آرام است و بس
ماه من بنمود رخ از طرف بام ، امّا چه سود * آفتاب عمر گويى بر لب بام است و بس
اى دريغ از هجر ، جان بر لب رسيده است و هنوز * يار با ما بازهم در كار پيغام است و بس
دانهء خال رُخش افكند دل در دام زلف * مرغ دل را خال و گيسو ، دانه و دام است و بس
با خداوندان مكنت پير ما خوش گفته است * كاغنيا را بهترين اوصاف اكرام است و بس
هيچ صبحى شام نبود ، هيچ شامى صبح نيست * عاشقان را صبح هجر دلبران شام است و بس
عاشقان در كوى آن مه جمله در سوز و گداز * « ارجمند » اندر ميان جمع ، بدنام است و بس
شب وصل
هركه چون من نگرد عالم درويشان را * به ادب بوسه زند خاكِ درِ ايشان را
نازم آن نرگس مستانه كه با نيم نگاه * برد يكباره ز من هوش و دل و ايمان را
دل سودازده را از نظر خويش مران * كه نرانده است كس از خانهء خود مهمان را
بايد از جان خود اى عاشق مسكين گذرى * تا شب وصل در آغوش كشى جانان را
وعده كردى چو دهم جان به وصالت برسم * در كف خويش گرفتم پى وصلت جان را
كشدم درد غم عشق در آخر كه طبيب * منحصر كرده به لعل لب او درمان را
آنكه در سلسلهء موى تو در بند افتاد * داد ترجيح ز آزادىاش اين زندان را
پيام دوست
مرا زيارت روى تو نعمت است عظيم * كه روى توست دلارا و طبع توست كريم