ارجمند پس از پنج سال به تهران مراجعت كرد و از طرف وزارتخانه به سمت مسئول تلگراف قصر همايونى منصوب شد و مدّت سى سال در استان تهران مشغول خدمت بود و شش سال نيز به سمت مديريّت كلّ تلگراف تهران و مديريّت كلّ وزارت پست و تلگراف و تلفن منصوب گرديد .
ارجمند چون داراى قريحه و ذوق شاعرى و نويسندگى بود ، با مطبوعات كشور نيز همكارى مىكرد و با نامهاى مستعار آثارش در روزنامهها به چاپ مىرسيد . از آثار او كتابى است به نام « راهنماى ادارى » كه براى تأسيس دانشكدهء علوم ادارى مورد استفاده قرار گرفت و مجموعهاى نيز از اشعار خود را به نام « منظومهء ارجمند » در سال 1348 طبع و نشر كرد .
آثار ديگر او كه هنوز به چاپ نرسيده ، عبارت است از : جامع التمثيل ؛ طومار ؛ يادداشتهاى زندگانى ؛ آيينهء عبرت ؛ و چند نمايشنامهء اخلاقى . ارجمند اشعار خود را با نامهاى مستعار : ولنگار ، بيوهزن ، زن هوودار و پاكباخته منتشر مىكرد .
ارجمند از شاعران توانا و خوشقريحه و نيكوپرداز بود و اشعارش گواه استعداد و ذوق سرشار او در شاعرى است .
كوشش بىحاصل
ديده بر روى تو هر قدر نظر بيش افكند * بيشتر آتش عشقت به دل خويش افكند
همهء روى زمين محنت و غم سير نمود * عاقبت خويش به كاشانهء درويش افكند
با من ار چرخ جفاكار سر يارى داشت * بر سرم از چه هواى تو جفاكيش افكند
عهد كردم شب وصل تو دهم جان و ، دريغ * عمر كوتاه من اين عهد مرا پيش افكند
در چمن باد صبا وصف رُخت با گل گفت * باغبان را دل از اين قصّه به تشويش افكند
دل چو مأيوس شد از كوشش بىحاصل خويش * عاقبت خويش به دامان بدانديش افكند