احمد ( 1272 )
احمد حشمتى ، معروف به حشمتزاده ، كه در شعر « احمد » تخلص مىكرد ، در سال 1272 هجرى شمسى در شيراز به جهان هستى پا نهاد . پدرش شادروان ميرزا عبد الرّحيم حشمت ، شاعر توانا و نامور شيراز بود و به شغل لوّافى اشتغال داشت .
احمد ازآنپس كه تحصيلات مقدّماتى را فراگرفت ، به كسب فنون شعر و ادب نزد پدرش پرداخت ، تا جايى كه از شعراى صاحب نام شهر خود گرديد و با مطالعهء اشعار بزرگان و اساتيد شعر و ادب فارسى شعرش قوّت گرفت و به شكوفائى رسيد .
حسن امداد شاعر و پژوهشگر دربارهء وى چنين مىنويسد :
« حشمتى حدود بيست هزار شعر ، كه بيشتر آنها غزل است ، از خود به يادگار گذاشت . غزليّاتش داراى لطافت و جزالت و مضامين متعارف مىباشد . او در محافل ادبى سالار ، ادب فارس و كانون دانش پارس عضويّت و شركت مستمر داشت در اواخر به طريقهء ذهبيّه گرايش يافت و در يكشنبه بيست و يكم خرداد 1351 خورشيدى در اثر سكته درگذشت و در صحن آرامگاه حضرت على بن حمزه ، رخ در نقاب كشيد . »
احمد هم چون پدرش پيشهء لوّافى داشت و از اين رهگذر معيشت مىكرد و در انواع شعر از قصيده و غزل و مثنوى طبعآزمايى مىنمود .
نمونههاى زير از شعر اوست :