قوامى ( 1317 - 1253 )
ميرزا سيد على قوامى ( قوام الشعراء ) ، فرزند ميرزا سيد حسين ، در سال 1292 هجرى قمرى در يزد چشم به جهان گشود . وى از سادات جليل القدر حسينى است و از طرف مادرى نسبش به خواجه نصير الدّين طوسى مىپيوندد .
قوامى علوم ادبيه و عربيه را از اساتيد شهر خود فراگرفت و چون داراى ذوق و قريحهء شاعرى بود با رموز شعر و فنون سخن آشنايى كامل يافت و تا آن حد در شعر و شاعرى پيش رفت كه از شعراى نامور و تواناى ديار خود گرديد و شعرش نيز نمايانگر قدرت و مهارت اوست .
عبد الحسين آيتى در مقدمهاى كه بر ديوان او نگاشته ، دربارهاش چنين مىنويسد :
« قوام الشعراء در عقبات فصاحت و سخنورى در هيچ وادى درنمانده و در حلقات امواج در حين شناورى از همتلاشان خويش عقب نرانده ، بلكه از هركس سبقتى برده و از هر گل طبقى ، غزلياتش سعدىمآب است ، هزلياتش عبيد انتساب ، قصايدش انورىنشان است ، مسمطاتش منوچهرىمكان ، حكاياتش نظامىروش است و رواياتش همامىمنش . در اخلاق بر رويهء خاقانى و در اغراق بر سجيهء قاآنى سروده ، بالجمله قوام الشعراء از مفاخر يزد و يزد به قوام مفاخر . »
قوامى در سال 1358 هجرى قمرى چشم از جهان فروبست . ديوان اشعارش در سال 1327 هجرى شمسى به همت برادرش اكبر قوامى به چاپ رسيد . قوام الشعراء ديوان اشعار خود را به شش عنوان نامگذارى كرده است : غزليات را " شورانگيز " ، مسمطات را " جنّة المأوى " ، مقطعات را " جنّات الجنان " ، مراثى را " بيت الاحزان " و رباعيات را " گلشن جان " .