قصرى ( 1320 )
كيومرث عباسى ، فرزند محمد شريف ، در سال 1320 هجرى شمسى در شهر تاريخى قصرشيرين پا به عرصهء حيات گذاشت ، تحصيلات ابتدايى را در زادگاهش و دورهء متوسطه را در كرمانشاه به انجام رسانيد و در سال 1341 به دانشگاه پليس راه يافت و پس از طى مراحل تحصيل به دريافت ليسانس توفيق يافت و با درجهء ستوان دوّمى فارغ التحصيل شد و تا درجهء سرهنگى پيش رفت .
كيومرث عبّاسى پس از فراغت از تحصيل به شهرهاى مختلف شيراز و همدان و تويسركان و كرمانشاه مأموريت يافت و در سال 1361 در كرمانشاه كه رياست راهنمايى و رانندگى را بهعهده داشت بازنشسته گرديد و در سال 1363 به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند .
كيومرث عباسى كه در شعر قصرى تخلص مىكند ، مىگويد : « به دليل علاقهاى كه به شهر خود داشتم ، امّا متأسفانه در جنگ تحميلى با خاك يكسان شد و جز نامى از آن باقى نماند ، تخلص قصرى را انتخاب كردم . »
قصرى دربارهء آغاز شعر و شاعرى خود مىگويد : « سرودن شعر را از ايام تحصيل دوران دبيرستان شروع كردم و آثار منتشر شدهام آنهايى است كه در جزوات دوساله انجمن ادبى سخن كرمانشاه و كتابهاى : غزل در قلمرو شعر معاصر ، باغ ابريشم ، باغ هزار ابريشم ، و برخى از روزنامهها و مجلهها به چاپ رسيده است . »
قصرى به انواع شعر علاقه و دلبستگى از خود نشان مىدهد ، امّا غزل را بيشتر دوست دارد و معتقد است كه اين قالب براى ابراز احساسات شاعرانه مناسبتر است ، زيرا از لطافت و ظرافت توأم با استعارات و ايهامات برخوردار مىباشد و از آن ميان ، سبك