قريب ( 1305 - 1256 )
عبد العظيم قريب ، فرزند ميرزا على سررشتهدار ، در سال 1256 هجرى شمسى در قريهء گركان از توابع اراك چشم به جهان گشود . وى علوم مقدماتى را در زادگاه خود فراگرفت و در سال 1311 هجرى قمرى به اتفاق خانواده براى تكميل تحصيلات به تهران كوچيد و در اين شهر رحل اقامت افكند و ادبيات عرب و علوم رياضى را از برادر خود غلامرضا ميرزا استفاضه كرد و مطول را از محضر شيخ باقر تهرانى آموخت و قوانين و شرح مطالع و نجوم و هيئت را از سيد محمد جواد قاهانى استفاده كرد و منطق و حكمت را از محضر ميرزا طاهر تنكابنى فراگرفت و زبان فرانسه را در دار الفنون آموخت .
قريب از سال 1317 قمرى در آموزشگاههاى علميه و سياسى و ايران و آلمان و دبيرستان نظام به تدريس دستور زبان فارسى پرداخت و از سال 1330 قمرى در دانشسراى عالى به تدريس اشتغال ورزيد تا بازنشسته گرديد و سرانجام در سال 1344 قمرى ( 1305 شمسى ) بدرود حيات گفت .
قريب در شمار اساتيد بزرگ و مسلم ادبيات فارسى بود كه بسيارى از رجال و معاريف كشور شاگرد او بوده و تحت آموزش او قرار گرفتهاند . آثار و تأليفاتش بدين شرح است : 1 - دستور زبان فارسى ( چهار جلد ) ، 2 - بداية الادب ، 3 - كتاب البديع ، 4 - فوائد الادب ( شش جلد ) ، 5 - كتاب الاملاء ( دو جلد ) ، 6 - تاريخ برامكه ( شامل دو قسمت ، كه قسمت اول آن تأليف خود اوست و قسمت دوم ، در قرن هفتم نوشته شده است ) ، 7 - داستان يوسف و زليخا . و نيز كتب زير را تصحيح و تحشيه كرد : 1 - كليله و دمنه ، 2 - گلستان سعدى ، 3 - بوستان سعدى ، 4 - منتخب كليله و دمنه ، 5 - سخنان شيوا ( مشتمل بر منتخب اشعار و نثرهاى برگزيدهء قدما ) . همچنين وى در تصحيح و تهيه و تأليف كتب