قارى ( 1317 )
حاج محمود قارىزاده ، كه در شعر تخلص قارى و گاهى محمود را برگزيد ، در سال 1317 هجرى شمسى در شهر كاشان در ميان خانوادهاى مذهبى و دلبسته به خاندان عصمت و طهارت ( ع ) ديده به جهان گشود و تحصيلات مقدماتى را در زادگاهش فراگرفت .
قارىزاده از كودكى به مرثيهخوانى دلبستگى و علاقه داشت . از همين رو در مجالس روضهخوانى و تكايا به مرثيهسرايى پرداخت و چون داراى ذوق و قريحه شاعرى بود ، در آغاز به سرودن شعر پرداخت و به انجمن ادبى صباى كاشان راه يافت و رموز شعر و فنون آن را از استاد حسينعلى منشى و ديگر اساتيد انجمن فراگرفت .
قارىزاده در جوانى به تهران مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به مدّاحى و مرثيهسرايى پرداخت و هنر خود را وقف خاندان پيغمبر و ائمهء اطهار ( ع ) كرد و از اين رهگذر به شهرت رسيد و به عنوان شاعر اهل بيت شناخته شد و در سال 1350 شمسى مجموعهاى از اشعارش به نام « بهار بىخزان » طبع و نشر گرديد .
نمونههاى زير از نظم اوست :
درس عبرت
هردم رسد ز عالم بالا سفيرها * كى دوست شد مصاحب روشنضميرها
آزادگان اسير علايق نمىشوند * افتادهاى به دام هوس چون اسيرها
از مردمان دون مطلب مهر و دوستى * باشد محال لاله دمد در كويرها
بهرام گور را بنگر صيد گور شد * گرگ اجل ربوده تن اردشيرها
دارو نيافت هيچ طبيبى براى مرگ * از پا فتاده قامت آن دستگيرها