فقيهى ( 1339 - 1293 )
رضا فقيهى ، فرزند شيخ على ، در سال 1293 هجرى شمسى در شهر اراك چشم به جهان گشود و در همان شهر به كسب دانش پرداخت و علوم جديده و قديمه را فراگرفت .
فقيهى ازآنپس مسافرتهاى چندى به كشورهاى مختلف مانند عراق و سوريه و لبنان و فلسطين و حجاز و مصر و تركيه و جمهوريهاى گرجستان و ارمنستان و شبهجزيرهء كرچ و كريمه كرد و رهاورد اين مسافرتها را بهصورت سفرنامهاى نوشت كه تاكنون به چاپ نرسيده است .
فقيهى در سال 1324 شمسى رهسپار تهران شد و در اين شهر رحل اقامت افكند و در بعضى انجمنهاى ادبى شركت جست و بيشتر اوقات خود را به مطالعه صرف كرد و در سال 1339 در جادهء شيراز براثر تصادف اتومبيل درگذشت .
فقيهى هنرش در شعر ، سرودن قطعه بود و در غزل نيز طبعآزمايى كرد و آثارش در پارهاى روزنامهها به چاپ رسيد .
نمونههاى زير از نظم اوست :
قطعه
زنى نشسته بديدم كنار ديوارى * به روى سفره نخود چيده تا بگيرد فال
گرفته دور ورا عدهاى ز پير و جوان * كه زن به فال نخودشان كند معيّن حال
به پيش رفتم و گفتم يكى از آنان را * كه زين بساط چه جويى ز كار خويش مآل
تو سرنوشت خود از اين عجوز و دوز و كلك * طلب كنى ز چه رويى كه هست امر محال
در اين زمان كه به افلاك نور علم رسيد * نشايد آنكه كنى چارهجويى از رمّال