فريور ( 1288 )
محمد فريور ، فرزند سعيد ، متخلص به فريور ، در سال 1288 هجرى شمسى در همدان ديده به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى را در قزوين و تهران فراگرفت و پس از سال چهارم متوسطه وارد دانشكدهء افسرى شد و در سال 1312 فارغ التحصيل گرديد . آنگاه به نقاط مختلف كشور مأموريت يافت و در سال 1334 براى گذراندن دورهء عالى پيادهنظام به امريكا رفت و پس از طى دورهء مزبور به تهران مراجعت كرد و آخرين سمت او فرماندهى ژاندارمرى همدان بود و در سال 1340 با درجهء سرهنگى خود را بازنشسته كرد .
فريور از سال 1321 در سلك فرقهء نعمتاللّهى منظوم گرديد و از مريدان مونس عليشاه ذو الرئاستين شد و بعدا از طرف دكتر نوربخش به لقب منصور على ملقب گرديد .
اشعار زير نمونههايى از نظم اوست :
ناز و نياز
شب دراز است قصّه ساز كنيم * سوى جانان شويم و راز كنيم
برگشاييم عقدههاى دورن * چشم دل را چو ديده باز كنيم
هوس ديدنش اگر داريم * بر دل خويشتن نماز كنيم
بگذريم از سر هوا و هوس * زنگ دل پاك چون اياز كنيم
چون در اين ره خطر فراوان است * كار عشّاق پاكباز كنيم
پاى جان داد ار ميان آيد * بىريا در رهش نياز كنيم
من و ما از ميانه برداريم * وز تفاخر به خويش ناز كنيم
چون « فريور » سحرگهان با دوست * از غم دل ترانه ساز كنيم