فروغى ( 1325 - 1262 )
ميرزا ابو الحسن خان فروغى ، فرزند محمد حسين ذكاء الملك اصفهانى ، و برادر محمد على فروغى ، در سال 1301 هجرى قمرى در تهران از مادر زاد .
فروغى علوم جديده و قديمه را فراگرفت و زبان فرانسه را نزد برادرش ( ذكاء الملك فروغى ) آموخت . ازآنپس به تدريس تاريخ و جغرافيا در دار المعلمين ( دانشسراى عالى ) پرداخت و چندى نيز رياست آن را عهدهدار شد و مدت يك سال به نشر مجلهء تعليم و تربيت همت گماشت . آنگاه مجلهء فروغ تربيت را نيز تأسيس و آن را منتشر ساخت .
فروغى در سال 1276 شمسى به اروپا سفر كرد و در كنگرههاى علمى و ادبى شركت جست و در سال 1278 شمسى براى شركت در كنگرهء مستشرقين به خاركوف عزيمت كرد . آنگاه به استادى دانشگاه تهران برگزيده شد و نيز به عضويت فرهنگستان ايران انتخاب گرديد و در سال 1325 شمسى بدرود زندگى گفت .
از آثار اوست : مثنوى شيدوش و ناهيد ، سرمايهء سعادت ، اوراق مشوش ، و كتابى نيز به زبان فرانسه به نام عقايد فلسفى و اجتماعى در پاريس منتشر نمود .
همّت و عزم
خوش آنكس كه بر آسودگى راى نيست * ز هر مشكلش هيچ پرواى نيست
دراز آيدت راه در چشم عزم * ازاينرو كه در رفتنت راى نيست
اگر پاى همّت بود مرد را * سراسر جهان جاى يك پاى نيست
فراخ است گيتى ز هر سو كه تو * بگويى پى جنبشم جاى نيست
نه كز فرط رامش نشينى كه پاى * روانم بر اين ژرف پهناى نيست