فروغى ( 1236 - 1177 )
ميرزا عباس فروغى ، فرزند آقا موسى ، در سال 1213 هجرى قمرى در كربلا از مادر زاد و پس از فوت پدر به ايران آمد و در بسطام زادگاه اجدادى مقيم شد و به كسب دانش پرداخت و بيشتر اوقاتش مصروف مطالعه دواوين شعر ، بخصوص مطالعهء ديوان سعدى و حافظ ، دو شاعر نامدار گرديد .
فروغى در آغاز شاعرى مسكين تخلص كرد ، پس از چندى به همراه عموى خود دوستعلى خان معير الممالك از بسطام به مازندران رفت و در سارى اقامت گزيد و ازآنپس در دستگاه شاهزاده شجاع السلطنه حسنعلى ميرزا ، حكمران خراسان ، به آنجا و سپس به كرمان رفت و به سمت منشيگرى مشغول خدمت گرديد و به مناسبت نام يكى از فرزندان او كه فروغ الدوله نام داشت ، تخلص خود را از مسكين به فروغى تبديل كرد .
فروغى پس از فوت محمد شاه قاجار و جلوس ناصر الدّين شاه بهاتفاق قاآنى به تهران عزيمت كرد و در سلك شعراى دربار ناصرى منظوم گشت . چون شاه قاجار خود از قريحهء شاعرى بىبهره نبود و نسبت به شاعران عنايت خاصى مبذول داشت ، ازاينروى سخنوران به دربار او روى آوردند كه مشهورترين آنان ، سروش اصفهانى ، قاآنى ، محمود خان ملكالشعراء صبا ، وصال شيرازى ، و فروغى بسطامى بودند .
در ميان شعراى دربار ناصرى ، روابط فروغى بسطامى و قاآنى بسيار صميمانه بود و ميانشان انس و الفت خاص برقرار بود و تا پايان عمر اين روابط دوستانه همچنان باقى بود .
از غزلهاى مشهور فروغى غزلى است كه سه بيت آن را ناصر الدّين شاه به نظم كشيده و فروغى به اتمام آن همت گماشته است كه مطلع غزل فروغى اين است :
زيب غزل كردم اين سه بيت ملك را * تا غزلم صدر هر مراسله باشد