فرات ( 1347 - 1273 )
عباس فرات ، فرزند محمد كاظم ، در سال 1273 هجرى شمسى در يزد قدم به جهان نهاد .
هنوز دور دومين سال عمر را طى نكرده بود كه پدرش را از دست داد و سرپرستى و تربيتش را مادر و داييهايش به عهده گرفتند .
فرات علوم ابتدايى را در آن شهر به پايان رسانيد و براى فراگرفتن فقه و اصول به اصفهان و خراسان شتافت و در سال 1335 قمرى به تهران آمد و رحل اقامت افكند و در دار الفنون به فراگرفتن دورهء دبيرستان پرداخت و فارغ التحصيل متوسطه گرديد .
فرات در سال 1298 شمسى كه انجمن ادبى ايران تأسيس يافت ، منشى انجمن شد و پس از آن در انجمن ادبى حكيم نظامى و انجمن ادبى فرهنگستان عضو گرديد . وى چندى به تدريس مشغول و نظامت مدارس را عهدهدار بود و در سال 1305 شمسى به استخدام اداره كل ژاندارمرى درآمد ، آنگاه به قسمت قضايى و فرهنگى همان اداره منتقل شد .
فرات از سال 1325 به نشر قسمتهايى از اشعار خود همت گماشت كه از آن جمله است : 1 - ثمرات ، 2 - رشحات ، 3 - نغمات ، 4 - قطرات ، 5 - لمعات ، و 6 - نفحات .
شيوهء فرات در شعر غزلسرايى است و قسمتى از اشعار فكاهى او نيز با نام مستعار " ابن جن " در روزنامهها منتشر شده است . وى در شعر به كميّت توجه زيادى داشت و آنطور كه اظهار مىداشت بايد روزى چند غزل بسرايد .
فرات مردى متواضع و فروتن و بذلهگو و شوخطبع بود و با اينكه در فنون شاعرى استادى و مهارت داشت ، اما از خودنمايى و تظاهر به دور بود و سرانجام در سال 1347 در تهران بدرود زندگى گفت .
نمونههاى زير از نظم اوست :