فتى ( 1365 - 1301 )
محمد على فتى ، كه تخلص شعرى خود را از نام خانوادگىاش گرفته است ، فرزند محمود ، در سال 1301 هجرى شمسى در تبريز از مادر زاد و تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود به پايان رسانيد . آنگاه به استخدام وزارت راه و ترابرى درآمد و در شهرستانهاى مختلف كرمان و بندرعباس و شيراز و اصفهان و يزد و تهران مأموريت يافت و در مشاغل متعدد به خدمت اشتغال ورزيد .
فتى از پانزدهسالگى به سرودن شعر پرداخت و فنون ادب را از محضر مولانا يتيم ، شاعر آذربايجانى آموخت و در اغلب انجمنهاى ادبى تهران عضو بود و به شهرستانهايى كه مأموريت مىيافت در مجامع ادبى آن شركت مىجست . بارى ، فتى در سال 1365 پس از يك بيمارى ممتد بدرود حيات گفت .
فتى شاعرى باذوق و خوشمحضر و شيرينكلام و بااخلاص بود و در سرودن انواع شعر طبعآزمايى كرده و از عهدهء آن به خوبى برآمده است .
فتى به خاندان عصمت و طهارت پيغمبر و ائمهء اطهار عليهم السلام اخلاص كامل داشت و نمونهء آن ، كتاب تحفهء سرمدى است كه اشعار شعراى معاصر را در مدايح و مراثى ائمهء اطهار عليهم السلام جمعآورى كرد و در سال 1347 طبع و نشر نمود .
اينك نمونههايى از شعر او :
شرمندگى
چشم از همه سو بسته ، نظر سوى تو دارم * دل شيفتهء زلف سمنبوى تو دارم
در ديدهء من خوش ننمايد گل شاداب * تا چشم به ديدار گل روى تو دارم