غنىزاده ( 1312 - 1257 )
محمود غنىزاده ، فرزند غنى ، در سال 1296 هجرى قمرى در سلماس از مادر زاد و در همان شهر به كسب دانش و ادب پرداخت و در صدر مشروطيت جزو پيشتازان آزادىخواهان ايران درآمد و در اين راه مجاهدتها كرد .
غنىزاده در سال 1330 قمرى كه آزادىخواهان آذربايجان در فشار قرار گرفتند به اسلامبول مهاجرت كرد و در آنجا به امور بازرگانى پرداخت و در ضمن از فعاليتهاى سياسى خود دست برنداشت و همچنان از طريق مطبوعات و نشر مقالات به كوشش خود ادامه داد و در روزنامههاى اختر و شمس كه از طرف ايرانيان مقيم اسلامبول انتشار يافت ، اشعار و مقالات مهيجى مىنگاشت .
غنىزاده از تركيه به برلين سفر كرد و در آنجا با مدير مجلهء كاوه همكارى كرد و يكى از اعضاى هيئت تحريريه همان مجله گرديد و در سال 1304 شمسى به ايران بازگشت و روزنامهء سهند را انتشار داد و در بيدارى مردم كوشيد . او در سىام بهمنماه سال 1312 شمسى در تبريز بدرود حيات گفت و در قبرستان طوبائيه به خاك رفت . از آثار اوست :
تاريخ آذربايجان ، و ايرانيان مستعرب ، كه هنوز به چاپ نرسيده است .
از غنىزاده اشعار زيادى در دست نيست ، همان قدر كه بهجا مانده حاكى از توانايى طبع و تابناكى قريحت اوست . بهترين و مهمترين اثر منظوم او « هذيان » است كه شهرت غنىزاده را در شعر سبب گرديد ، و نيز شعر « تحيّر » او مورد توجه قرار گرفت و مجموعهء كوچكى از اشعار غنىزاده در سال 1332 به همت فرزندش مهندس فضل اللّه غنىزاده چاپ شد .
نمونههاى زير از نظم اوست :